Relacja między człowiekiem a agentem AI w pracy twórczej przypomina współdziałanie dwóch odmiennych umysłów siedzących przy jednym biurku. Pierwszy z nich – ludzki – wnosi zamiar, emocjonalny wydźwięk i indywidualne doświadczenie. Ten drugi – agent – proponuje natychmiastowe przeszukiwanie ogromnych zbiorów informacji, generowanie wielu wariantów i strukturyzowanie chaotycznych pomysłów w logiczną całość.
Podczas pisaniu tekstu agent może odgrywać rolę wstępnego szkicownika: rzuca propozycje ujęć, sugeruje alternatywne struktury zdań albo sygnalizuje miejsca, w których argumentacja gubi przejrzystość. Autor natomiast decyduje, które z tych sugestii przyjąć, a które odrzucić, bo wyłącznie on rozumie szerszy wydźwięk całego przekazu.
Analogicznie przedstawia się to w pracy wizualnej czy dźwiękowej. Agent przygotowuje wersje kolorystyczne, komponuje wstępne motywy, organizuje surowe materiały. Człowiek nakłada na to osobisty sito estetyczny, wybierając to, co wkomponowuje się w jego wizję. Granica między wkładem maszyny a wkładem człowieka staje się nieostra, ale to dokładnie ta płynność przynosi najciekawsze efekty.
Najważniejsze w takiej współpracy jest jasne ustalenie ról na początku. Jeśli człowiek traktuje agenta jedynie jako wykonawcę poleceń, marnuje jego możliwości do intrygowania nieoczekiwanymi skojarzeniami. Gdy natomiast oddaje mu pełną kontrolę, naraża się na utratę autorskiego głosu. Najtrafniejsza droga leży pośrodku – agent jako uważny rozmówca, człowiek jako końcowy arbiter estetyki.