Tradycyjne podejście do zabezpieczania sieci zakładało istnienie twardej granicy między wnętrzem a zewnętrzem. Obecnie przyjmuje się, że tożsamość użytkownika stanowi nowy obwód obronny. Model zerowego zaufania wymaga ciągłej weryfikacji każdej prośby o dostęp. System pozwala na odczyt plików wyłącznie po dokładnym sprawdzeniu kontekstu połączenia.
Lokalizacja urządzenia, jego stan techniczna oraz pora dnia mają kluczowe wpływ na przyznanie uprawnień. Nawet wewnętrzny pracownik nie otrzymuje automatycznego dostępu do wrażliwych baz danych. Zamiast tego wdraża się zasadę najmniejszych uprawnień, ograniczając uprawnienia do absolutnego minimum. Taka strategia minimalizuje ryzyko rozprzestrzeniania się zagrożeń w przypadku przejęcia konta.
Złośliwy aktor poruszający się po sieci napotyka kolejne zapory przy każdej próbie eskalacji. Segmentacja danych zapewnia, że kompromitacja jednego segmentu nie zagroża całej infrastruktury. Wdrożenie tego modelu wymaga dokładnej inwentaryzacji wszystkich aktywów informacyjnych. Administratorzy muszą precyzyjnie określić, kto potrzebuje dostępu do określonych zasobów w danym celu.
Ciągłe śledzenie aktywności pozwala na wykrycie nieprawidłowości w czasie rzeczywistym. Algorytmy analizują zachowania użytkowników, wyłapując odchylenia od ustalonego wzorca. Dzięki temu bezpieczeństwo staje się dynamicznym procesem, a nie tylko martwym zestawem reguł. Zaufanie w tym modelu nigdy nie jest automatyczne, lecz musi być nieustannie potwierdzane.